Var edip değer verene, sevene şükürler olsun!
- Rumeysa Kuzuca
- 4 Ağu 2025
- 1 dakikada okunur
Bazen durup düşünüyorum… Allah’ın ilminde hep vardım. Henüz bedenim yoktu, nefes almıyordum, zamanla tanışmamıştım ama O beni biliyordu. Benim hakkımda her şeyi… Nasıl görüneceğimi, hangi gün doğacağımı, hangi yollardan geçeceğimi…
Bu düşünce beni derinden sarsıyor: Eğer Allah istemeseydi, ben sadece O’nun ilminde “bilinen” bir varlık olarak kalabilirdim. Yaratılmadan, hiç varlık sahnesine çıkmadan, bizim açımızdan mutlak yoklukta… Ama O beni ilminden çıkardı, kudretiyle var etti.
Var olmak, Allah’ın bana “Seni görmek, sevmek ve bilmek istedim” demesiydi.
O, el-Hâlık ismiyle yoktan var etti,
el-Bârî ismiyle beni kusursuz ve uyumlu kıldı,
el-Musavvir ismiyle en güzel surette biçimlendirdi.
el-Vedûd ismiyle beni sevdi ve sevgisini kalbime koydu,
el-Latîf ismiyle hayatıma incelikle dokundu,
er-Rahmân ve er-Rahîm isimleriyle rahmetini üzerimden hiç eksik etmedi.
Demek ki var olmam, Allah’ın sevgisinin ve değer vermesinin bir sonucu.
Mevlânâ der ki:
“Sen, henüz toprak değilken de vardın; O’nun gönlünde vardın.”
Ve…
Var olmak; Allah’ın sana ‘Ol’ diyerek kendi aynasında seni seyretmesidir.
Var mı ötesi?
Aile Danışmanı
Rumeysa Kuzuca
Yorumlar